โดย Radiz เมื่อ 2008-06-11 03:07:01 ดูทั้งหมด 420 ครั้ง
ชนชั้นว่างงานอย่างผม ยามว่างจะทำอะไร นอกจากนั่งมองเหม่อไปหลังระเบียงห้อง ทำไมน่ะเหรอ หลังห้องของผมมีบ้านหลังสวยที่มีสวนสีเขียว มีบ่อน้ำพุ มีบริเวณกว้าง ซึ่งหาบ้านแบบนี้ในกรุงเทพฯ คงยากแล้ว มันทำให้ผมคิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงป่าที่ผมชอบหนีเข้าไปหาโน่น หานี่ทำ เช่น ขโมยเก็บกล้วยไม้ป่ามาให้แม่ปลูก อยากกลับไป พลันก็ต้องกลับมาสู่ห้วงความจริงนับตั้งแต่วันที่ก้าวขาออกมาจากโลกเส็งเคร็งของยุ่นไร้อารยธรรมแล้ว ชีวิตผมมันดูจะดีขึ้นโขอยู่ แต่ด้านสภาพจิตใจนะครับ ด้านการเงินอาจจะลำบากหน่อย ไม่เป็นไรตอนนี้ก็ดิ้นรนหาที่อยู่ใหม่กันไป ก็ดีกว่าทนเสียประสาท อยู่กับคนที่ทำงานโดยที่ไม่เคยรู้ว่างานที่ตนเองทำอยู่นั้นคืออะไร แก่นสารอยู่ที่ไหน มือจับดาก ปากอมกระฐิน
ลองมองย้อนดูชีวิตตัวเอง เมื่อครั้งก่อนเก่าผมเป็นคนที่เย็นกว่านี้โขอยู่ แต่ ณ สองสามเดือนที่ผ่านมาผมอาจจะเป็นคนเกรี้ยวกราดมากไปนิด แดกหัวญี่ปุ่นแทบทุกวัน คงเป็นเพราะสภาพแวดล้อมที่มันสุดจะทน และ สุดจะให้อภัยแล้ว แต่ ณ วันนี้มันก็มอดลงไปแล้วเปลวเพลิงแห่งความโมโห ขอบคุณเพื่อน ๆ พี่ ๆ ทุกคนที่ให้กำลังใจ น้อง ๆ และ เพื่อน ๆ ร่วมตายในแผนกหลาย ๆ คนคงได้ที่อยู่ใหม่ที่ดีกว่าแล้ว แต่อีกหลายคนคงต้องทนอยู่ไปก่อน อดทนไว้ล่ะ นี่แหละชีวิต อย่างไรมันก็ต้องเล่นละครบ้าง สวมหน้ากาก นะกิ้ว แมค เพื่อชีวิตที่มันต้องรอดอยู่
ทีนี้ผมก็มานั่งเริ่มคิดว่า ผมจะทำยังไงต่อไปดี ในเมื่องาน Freelance ที่มีมันสะสางจนหมด และ ดูเหมือนมันจะไม่มีเข้ามาแล้ว ก็มีที่เข้ามาแต่ก็ยังไม่ชี้ชะตาว่าจะได้ หรือ ไม่ได้ ชีวิตมันก็ระหกระเหินอีกหน ไม่เป็นไรไม่กลัว กลัวแต่ครอบครัวจะเป็นห่วงนี่ล่ะ ผมนั่งมองราวตากผ้าพลาง คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปพลาง แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมมันต้องเป็น ราวตากผ้า
เมื่อวานก็มี ลาวตากผ้า
ผมตากเองแหละ ก่อนฝนมันจะตก ผมก็นั่งมองดูแดด ดูท้องฟ้าลอดราวตากผ้าหลังห้อง พลันตัดสินใจว่าผมจะลอง ลองสมัครงานในตำแหน่งที่มันเหนือกว่าการเป็น Designer/Senior Designer ดูบ้าง จะเป็นไร อย่างน้อยชีวิตก็ไม่จำเป็นต้องย่ำอยู่กับที่ไปเสียหมด แต่ใครเล่าจะรับผมไป พร้อมไปสู้ตายดาบหน้า ลาวหัวล้านอย่างผมคงไม่ตายอนาถ หรือ ไปพาใครเขาฉิบหายดอก
ผมเห็นท้องฟ้าที่อยู่เหนือราวตากผ้า ผมเห็นข้าวมันไก่ ที่อยู่หน้าปากซอย ผมเห็น XHTML CSS Accessibility Website ที่ลอยละล่องอยู่ใน สายตาผม ผมเห็นหน้าเพื่อน ๆ ทุก ๆ คนที่เป็นห่วงผม ขอบคุณ czarft ที่โทรมาคุยเป็นเพื่อนทุก ๆ เที่ยง ขอบคุณที่เป็นห่วงเพื่อนคนนี้เสมอ ขอบคุณปุ้ม ที่ดูแลมาตลอด ขอบคุณ โบ๊ท ที่โทรมาบ่อย ๆ ทั้งทวงงาน และ เป็นห่วงสุขภาพ โอ๊ต-ออย กับการเดินตามทางอุดมการณ์กระท่อนกระแท่น คุณพ่อ คุณแม่ ที่ให้กำลังใจเด็กหิวอย่างผม (มีปัญหา เฉลยไว้ เด๋วมุกจะแป๊ก) ขอบคุณ ราวตากผ้า ที่ทำให้ผมเห็นความคิดที่ว่า ผมอยากลองเป็น Project Manager ใช่ผมว่าผมจะลองเป็นมัน ทำมันให้ได้ดู เรียกสัมภาษณ์ซักทีสิสาธุ เดี๋ยวนี้เขาไม่รับคนอ้วนทำงานเหรอ
ขอโทษที่ผมยังไม่ได้เขียนบทความอะไรเพิ่มเลย ผมยังมึน ๆ งง ๆ อยู่ในความคนึงคิด ว่าชีวิตผมมันจะเป็นยังไงต่อ จริง ๆ .... ผมอยากจะกลับบ้าน แต่ติดที่ว่าเงินมันไม่มี กลับไปใครจะช่วยพ่อแม่แบ่งเบาภาระ เห่อ ... ราวตากผ้า ท้องฟ้า กับ เวลาว่างที่ผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์
มีความสุขกับการใช้ ความคิดครับ
Tags:
Unknown Version Unknown
