พร อันทะ 2009-01-05 10:30:46
ผมตั้งใจมานาน ว่าผมจะเลิกเขียนเนื้อหาที่เกี่ยวกับการเขียน CSS ก็เพราะว่า ความน่าสนใจที่มันมีอยู่มันหดหายไปหมดแล้ว ไม่ใช่ว่าเขียนได้ทุกอย่างแบบขั้นเทพ ผมก็ยังงูๆ ปลาๆ อยู่วันยังค่ำนั่นแหละ CSS มันก็คือ CSS มันไม่มีทางกลายไปเป็นปลาดุกได้อย่างแน่นอน แต่ ไม่ใช่สำหรับ CSS3 ผมตั้งใจไว้ว่า ถ้าหากผมยังจะอยากเขียน ผมจะเขียนเกี่ยวกับการใช้ CSS3 และอย่างอื่นที่มันอยู่ในตระกูลภาษาตกแต่งเหมือนกัน
หลายคนคงจะงง เพราะมันยังไม่ใช้เลย ใช่ครับ มันยังไม่มีความจำเป็นในตอนนี้ แต่ผมจำเป็นต้องเขียน (ถ้าคนอื่นยังอยากจะรู้นะครับ) เพราะอย่างน้อย อีกห้าปี CSS3 ถึงจะเดินทางมาถึง และถึงตอนนั้นผมคงไม่มีอารมณ์มานั่งเขียน CSS อีกแล้ว คงไปทำมาหากินอย่างอื่นได้แล้ว ตอนนี้ยังมีแรงเขียนก็เลยจะเขียนเอาไว้ก่อน เพราะว่าจริงๆ แล้วรูปแบบการนำไปใช้มันไม่ได้แตกต่างกันมา แต่สิ่งที่แตกต่างกันในเวอร์ชั่นก็คือรูปแบบการสั่งงานของ Selectors ที่จะอำนวยความสะดวกในขั้นสูงมากยิ่งขึ้นและเข้ากันกับภาษาอื่นๆ มากยิ่งขึ้น
สถานะ Last Call ของ CSS3 ในหมวดของ Selector แน่นิ่งมานาน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าจะรีบไปใย โดยเฉพาะกับพี่ไทยทั้งหลาย เพราะ เอาแค่ CSS2 นี่ก็ยังเมากันอยู่ หรือดีมาหน่อยก็ CSS2.1 ก็ยังใช้กันไม่หวาดไม่ไหว สำหรับบางคนแล้ว มีแค่ Class Selector ก็คงถือว่ามากพอ แต่สำหรับคนบางกลุ่มแล้วมันคงไม่พอ
ผมอยากจะถามว่า กี่เปอร์เซ็นต์ของคนที่กำลังบอกว่าตัวเองเป็น CSS Designer นั้น เรียก Selector และการเขียน CSS ถูกต้องตามทฤษฎี อย่าเถียงผมว่ามันไม่สำคัญ มันสำคัญ คนที่ยังไม่รู้ ก็ให้นึกถึงสิ่งที่ตัวเองยังคิดไม่พบ ทำงานไม่ถึงมันเอาไว้ แต่สำหรับคนที่ตั้งใจจะศึกษามันอย่างจริงจัง ก็ดีใจด้วยที่ท่านมาถูกทาง ไม่ใช่กล่าวอ้างกันอย่างผิวเผิน
Class และ ID คือ คนละอย่าง คนละทาง ถ้าไม่เข้าใจ อย่าเพิ่งมั่ว โดยเฉพาะการเลือกและเรียกใช้ ID มันลึกซึ้งเกินกว่าคำบรรยาย อาจจะบอกได้ว่าลึกซึ้งเกินคำว่ารัก ของผู้ชายบางคนด้วยซ้ำไป อย่างไรนั่นหรือ มาดูกันทีละอย่าง
Tags:
Radiz 2009-01-01 14:42:10
ผมนั่งจับเจ่าอยู่ในห้องกับคอมพิวเตอร์ และ กระต่ายอีกสองตัวที่ผมเลี้ยงเอาไว้ประดุจลูกแท้ ๆ พลางนั่งหมดอาลัยตายอยากกับชีวิต มันเป็นแบบนี้มาจะสามเดือนได้แล้ว ทุกครั้งที่เวลาว่างมาทักทาย ผมจะรู้สึกว่าพลังชีวิตมันเหลือน้อยเสียนี่กะไร ผมพยายามจะคุยกับตัวเองให้มากช่วงนี้ ผมแทบจะลืมอะไรหลาย ๆ อย่างที่เคยทำทำมาก่อนหน้าที่จะมาอยู่ที่แห่งนี้ ผมกลัวคนรักจะไม่เข้าใจ ผมคิดถึงบ้านอยากเจอหน้าแม่ แต่แม่ก็คงมาหาผมแทนในปีนี้ ผมคิดถึงเพื่อน ๆ ที่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยนักแล้ว อย่างเช่น พร และ ต้อม ส่วนพี่ก้อยหายคิดถึงเพราะ ปุ้มมักจะเล่าให้ฟังบ่อย ๆ ว่าวันนี้พี่ก้อยโดนลูกน้องแกล้งอะไรบ้าง
ผมเหมือนเป็นคนแบกโลกไว้ทั้งโลก พยายามหาทางวางปัญหาในหัวอยู่ เรื่องราวที่อยากจะเขียนออกมามีมากโขเลย คิดว่าถ้าเขียนออกมาคงเป็นประโยชน์ให้กับนักศึกษา คณาจารย์ หลาย ๆ ท่านเอาไปเป็นกรณีศึกษาได้ ผมคิดว่าผมเข้าใจอะไรมากขึ้น Web Standards มันเข้ามาเกี่ยวพันอะไรกับงานที่เป็นอยู่มาก ถ้าคุณคิดที่จะทำ มันไม่ใช่แค่ อยากจะทำแล้วทำขึ้นมา มันไม่ใช่แค่เก็บ requirement แล้วเอามาวิเคราะห์แล้วออกแบบ มันเกี่ยวเนื่องไปหมดทุกอย่าง ตั้งแต่ content ทฤษฎีการออกแบบ ทฤษฎีจิตวิทยา ทฤษฎีการตลาด ทฤษฎีึความสัมพันธ์ และ ลำดับความสำคัญ ในขณะที่นักออกแบบ นักพัฒนาในไทย สนใจแต่ 3 สิ่งนี้ คือ การออกแบบ ทฤษฎีการตลาด และ ทฤษฎีจิตวิทยา บ้างนิดหน่อย หรือตัดมันไปเลย รอ copy ดีกว่าสบายใจ ผมจะทำอะไรได้บ้าง ในเมื่อสิ่งที่ผมทำมันเป็นสิ่งที่ค่อนข้างจะเป็น นามธรรม
ในเมื่อ นามธรรมอาชีพ ของผมคนเขาเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้าง บางอย่างพูดไปใครเขาก็ไม่เชื่อไม่เอาไปทำ ... มันเหนื่อย ผมได้แต่ถามตัวเองว่า จะทำอย่างไร ให้เราน่าเชื่อถือกว่านี้ จะเขียนเอกสาร จะพูดอย่างไร หรือ เพราะการแต่งตัว หรือ เพราะปากที่หมาไป หรือ เพราะอะไร? ทำไมงานมันไม่ออกมาแล้วได้คำว่า ประสิทธิภาพ
ที่ผมต้องการเท่าที่ควร นั่นเป็นเหล่าคำถามที่ผมเฝ้านั่งถามตัวเองทุกครั้ง ที่ เวลาว่าง
แวะมาทักทายผม
Tags:
พร อันทะ 2008-12-30 15:06:18
ไม่น่าเชื่อ ว่าเวลาผ่านไปปีกว่าๆแล้ว สำหรับเรื่องราวบอกเล่าเรื่อง “บทเพลงแห่งความทรงจำ” ที่ผมได้เขียนลงเว็บล็อกของผมในไทยซีเอสเอส ความทรงจำที่มันยังคงกรุ่นๆ อยู่อยู่ในหัวที่ยังไม่ได้บอกเล่า ในช่วงปีกว่าที่ผ่านมา มีอะไรหลายอย่างน่าจดจำ
มาวันนี้ ผมไม่ได้เข้าห้องซ้อมดนตรีอีกแล้ว แถมยังขาย Fender USA เพื่อเอาเงืนไปจับจ่ายตอนขัดสนอีกต่างหาก ใครที่เคยขายกีต้าร์กิน คงรู้สึกถึงความเสียดายของรักของหวงที่จำเป็นต้องขายออกไปยามยาก (ยังไม่ถึงขั้นต้องขายตูดกิน)
เฮฟวี่ เมนทัล คือแนวที่เราเล่นกัน ใช่แล้ว เฮฟวี่ เมนทัล เพราะมันทั้งหนัก และ เย็น ทุกๆ วันอาทิตย์เราจะนัดซ้อมกันเป็นประจำ แต่อย่าหวังว่ามันจะได้ซ้อมทุกอาทิตย์ กับเครื่องดนตรี สามชิ้น คนสามคน (ยังมาไม่ครบกันอีก) ดูท่าผมจะเป็นคนที่เบี้ยวนัดบ่อยที่สุด รองลงมาคือ พี่เอก มือกลองและท้ายสุดคือพี่ก้อย มือเบสส์ แต่แม้ว่าเราจะเบี้ยวกันบ่อย แต่ก็เคาะสนิมกันได้เรื่อยๆ
Tags:
